Φαίνεται πως έχω πάλι καταλήξει να διαβάζω ένα «νουθετιστικό» μυθιστόρημα – από εκείνα που λένε για τη ζωή, για την πολιτική, για την ανθρωπότητα, για την αγάπη, και για ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς, αλλά δεν έχουν να επιδείξουν σχεδόν τίποτα από αισθητική ή πλοκή.

Και αναρωτιέμαι τι γίνεται μ’αυτά τα βιβλία. Ποτέ δεν θα τα καταλάβω. Αν θέλεις να γράψεις απόψεις για τη ζωή, τον θάνατο, ή οτιδήποτε άλλο, γιατί να μη γράψεις δοκίμιο; Γιατί να γράψεις λογοτεχνία και, μάλιστα, αφηγηματικής μορφής; Ποιο το νόημα;

Τη λογοτεχνία που αφηγείται μια ιστορία τη διαβάζεις για την αισθητική της και για την ίδια την ιστορία που αφηγείται. Για το ιδιαίτερο ύφος και για την πλοκή. Εκείνο που περιμένω από μια λογοτεχνική ιστορία είναι να διεγείρει τις αισθήσεις μου από την αισθητική της – από τον τρόπο που είναι γραμμένη – και να διεγείρει το μυαλό μου από την πλοκή της, τους χαρακτήρες της, τις παράξενες ιδέες που παρουσιάζει. Αυτά είναι που έχουν σημασία.

Δεν αποκλείω τη φιλοσοφία μέσα στη λογοτεχνία – πάρε για παράδειγμα το Dune, που περιλαμβάνει μια τρομερή αντισυμβατική φιλοσοφία – αλλά δεν είναι αυτό που πρωτεύει. Η λογοτεχνία δεν είναι για να εκφράζεις τις απόψεις σου περί ζωής και τα λοιπά· είναι για να ταξιδεύεις το μυαλό σου.